Jak zmniejszyć rozmiar obrazów, zanim przekonwertujesz je do PDF

Fotografujesz dziesięć stron, konwertujesz je do PDF-a i zostajesz z plikiem o wadze 60 MB, którego Gmail nie wyśle, a portal rekrutacyjny nie przyjmie. Zwykłą reakcją jest skompresowanie PDF-a po fakcie — to działa, ale jest to drugie najlepsze rozwiązanie, zastosowane wtedy, gdy problem został już wpieczony w plik.

Powód jest czysto arytmetyczny. Aparat współczesnego telefonu tworzy obrazy o mniej więcej trzykrotnie większej liczbie pikseli, niż strona A4 potrafi pokazać w pełnej jakości druku, i pięcio- lub sześciokrotnie większej, niż kiedykolwiek zobaczy ktoś czytający na ekranie. Ten nadmiar zostaje osadzony w PDF-ie, przenoszony, wysyłany, pobierany — a potem w większości odrzucony przez kompresję, którą uruchamiasz na końcu. Usunięcie go na samym początku daje mniejszy plik, szybszą konwersję i często lepiej wyglądający efekt.

Dlaczego zmniejszać wcześniej, zamiast kompresować później

Obie drogi kończą się mniejszym PDF-em. Nie kończą się tym samym PDF-em.

Istotne jest to, co zostaje wyrzucone. Zmniejszanie rozdzielczości usuwa rozdzielczość, która i tak przekraczała możliwości strony — dane rzeczywiście zbędne. Kompresja stratna usuwa natomiast informację z pikseli, które pozostały, i właśnie dlatego przesadnie skompresowane strony dostają ten lekko rozmazany nalot wokół liter. Odrzucenie nadmiaru na starcie sprawia, że kompresja stosowana później — jeśli w ogóle będzie potrzebna — ma znacznie mniej pracy.

Arytmetyka: jaki rozmiar jest naprawdę potrzebny?

Jedno obliczenie odpowiada na całe pytanie. Piksele podzielone przez cale dają DPI — punkty na cal — i to jedyna liczba, która decyduje o tym, czy strona wygląda ostro:

DPI = szerokość obrazu w pikselach ÷ szerokość strony w calach

Strona A4 ma 8,27 cala szerokości; US Letter — 8,5. Typowe 12-megapikselowe zdjęcie z telefonu ma 4032 piksele na dłuższym boku. Umieść je na pionowej stronie A4, a otrzymasz 4032 ÷ 8,27 ≈ 487 DPI.

To mniej więcej 1,6 raza więcej niż rozdzielczość profesjonalnej drukarni i około pięć razy więcej, niż jest w stanie rozdzielić ekran. Wszystko powyżej 300 DPI jest niewidoczne na papierze. Wszystko powyżej mniej więcej 150 jest niewidoczne na ekranie. Nosisz to ze sobą, wysyłasz i płacisz za to rozmiarem pliku bez żadnego zysku.

Odwrócenie obliczenia daje cel: potrzebne piksele = szerokość strony w calach × pożądane DPI. Dla strony A4 przy 150 DPI to 8,27 × 150 ≈ 1240 pikseli szerokości. Przejście z 4032 na 1240 pikseli obcina liczbę pikseli o mniej więcej 90 %, a na stronie czytanej na ekranie różnica jest niewidoczna.

Wymiary docelowe warte zapamiętania

Obrazy wypełniające całą stronę w orientacji pionowej, zaokrąglone do rozsądnych wartości:

Do większości codziennych zastosowań — formularz, paragon, potwierdzenie adresu, rozliczenie kosztów, cokolwiek czytanego na ekranie — 150 DPI naprawdę wystarcza, a 200 to wygodna wartość domyślna, gdy nie masz pewności, czy dokument trafi do druku. Dziesięć stron przy 150 DPI daje PDF o wadze kilku megabajtów zamiast sześćdziesięciu, bez widocznej różnicy dla czytającego.

Powyższe rozmiary dotyczą obrazu wypełniającego stronę. Obraz zajmujący połowę szerokości strony potrzebuje połowy pikseli przy tej samej pozornej ostrości — warto o tym pamiętać, gdy wstawiasz zdjęcia do raportu, zamiast konwertować całe strony.

Jak zmniejszać na każdej platformie

iPhone i iPad

iOS nie ma wbudowanej funkcji zmiany rozmiaru — to luka od lat. Istnieje obejście, które nie wymaga niczego dodatkowego: otwórz obraz w aplikacji Zdjęcia, dotknij Edytuj, użyj Kadrowania i wyeksportuj — kadrowanie bezpośrednio zmniejsza liczbę pikseli. Poza tym niezawodną drogą są Skróty: utwórz skrót z akcją Zmień rozmiar obrazu ustawioną na 1600 pikseli dłuższego boku i uruchamiaj go na dowolnym zdjęciu z arkusza udostępniania. Piętnaście minut jednorazowej konfiguracji, a potem na zawsze operacja na dwa dotknięcia.

Android

Zdjęcia Google potrafią przy udostępnianiu eksportować w zmniejszonym rozmiarze, a większość galerii producenckich ma opcję zmiany rozmiaru w szczegółach obrazu albo w menu udostępniania — w Galerii Samsunga znajduje się ona pod menu ⋮. Zachowanie zależy od nakładki i wersji systemu, więc raz sprawdź wyeksportowane wymiary, zanim zaufasz temu przy całej partii.

Windows

Zaznacz obrazy w Eksploratorze plików, kliknij prawym przyciskiem i wybierz Zmień rozmiar obrazów, jeśli masz zainstalowane PowerToys — obsługuje partie, zapisuje kopie zamiast nadpisywać i jest zdecydowanie najlepszą opcją w systemie Windows. Bez PowerToys otwórz pojedynczy obraz w Paincie i użyj polecenia Zmień rozmiar z zaznaczoną opcją „Zachowaj proporcje”; ustaw Piksele zamiast Procentów i wpisz docelową szerokość.

macOS

Zaznacz obrazy w Finderze, otwórz je wszystkie w Podglądzie, zaznacz wszystkie na pasku bocznym, a następnie wybierz Narzędzia → Dopasuj wielkość. Ustaw szerokość, zostaw zaznaczone „Skaluj proporcjonalnie” i zapisz — Podgląd zastosuje to do wszystkich zaznaczonych obrazów naraz. To najczystsze wbudowane zmniejszanie partiami na jakiejkolwiek platformie.

Wymiary a ustawienie jakości

Rozmiar pliku JPG zależy od dwóch osobnych pokręteł, które łatwo pomylić. Wymiary to liczba pikseli. Jakość to ilość szczegółu, którą kompresja zachowuje wewnątrz tych pikseli. Obniżenie każdego z nich zmniejsza plik, ale zawodzą one na zupełnie różne sposoby.

Obniżanie wymiarów degraduje się łagodnie: obraz staje się mniejszy, pozostaje czysty, a jedynym ograniczeniem jest moment, w którym tekst robi się zbyt mały, by go przeczytać. Obniżanie jakości degraduje się widocznie: obraz zachowuje rozmiar, ale dostaje kanciaste obwódki wokół każdej ostrej krawędzi, czyli na stronie tekstu dokładnie tam, gdzie patrzy oko.

Kolejność jest więc taka: najpierw ustal właściwe wymiary, potem zostaw jakość stosunkowo wysoko — 80 do 85 % to optimum dla zdjęć dokumentów. Obraz o szerokości 1240 pikseli przy 85 % jakości wygląda wyraźnie lepiej niż obraz 4032-pikselowy przy 30 % jakości, a plik jest przy tym mniejszy.

Jedno zastrzeżenie do zdjęć z telefonu: każde zapisanie w JPG kompresuje ponownie, więc zmniejszanie zdjęcia, które przeszło już kilka rund zapisywania i przesyłania dalej, pogłębia szkody już istniejące. Pracuj na oryginale z rolki aparatu, a nie na kopii, która wróciła przez komunikator.

Kiedy nie zmniejszać

Zmniejszanie na starcie jest słuszne w większości przypadków i błędne w kilku konkretnych. Pomyłka w tych kilku kosztuje więcej niż zaoszczędzone megabajty.

• Wszystko, co przejdzie przez OCR. Rozpoznawanie znaków potrzebuje szczegółu na poziomie pojedynczych liter, a 300 DPI na tekście to praktyczne minimum. Poniżej tej wartości skuteczność szybko spada, a błędy są ciche — przeszukiwalny PDF z błędną warstwą tekstową jest gorszy niż PDF bez warstwy tekstowej, bo wyszukiwania zawodzą, nie mówiąc dlaczego.
• Drobny druk i delikatny detal. Przypisy w umowach, odczyty liczników, numery seryjne, pismo odręczne. Powiększ najmniejszy istotny element na stronie i sprawdź, czy przetrwa zmniejszenie.
• Wszystko, co zostanie wydrukowane w pełnym rozmiarze. Plakat, dyplom, zdjęcie do oprawienia. Rozdzielczość ekranowa to jedna czwarta rozdzielczości druku, a różnica na papierze rzuca się w oczy.
• Dokumenty prawne, medyczne lub archiwalne. Często wprost określają minimalną rozdzielczość, a pomniejszony plik bywa odrzucany właśnie z tego powodu, niezależnie od tego, jak dobrze wygląda.
• Oryginały, których nie da się powtórzyć. Jeśli dokument został już zwrócony, spotkanie się skończyło albo uszkodzenie naprawiono, zachowaj gdzieś wersję w pełnej rozdzielczości i zmniejszaj wyłącznie kopię, którą wysyłasz.

Ogólny test: czy możesz sfotografować to jeszcze raz, gdyby pomniejszona wersja okazała się niewystarczająca? Jeśli tak, zmniejszaj śmiało. Jeśli nie, zachowaj oryginał i zmniejsz kopię.

Kolejność działań

Kolejność ma tu znaczenie, ponieważ kilka z tych kroków pogarsza materiał wejściowy dla następnego.

Jeśli PDF już istnieje

Wszystko powyżej zakłada, że nadal masz obrazy. Często ich nie masz — ktoś przysłał ci PDF o wadze 90 MB albo zbudowałeś go miesiąc temu i zdjęcia dawno zniknęły.

W takim przypadku właściwym narzędziem jest Kompresuj PDF, który wykonuje równoważną pracę od drugiej strony: przekodowuje osadzone obrazy, a tam, gdzie są absurdalnie przewymiarowane względem swojej strony, zmniejsza ich rozdzielczość. Efektem jest zwykle duża redukcja, bo opisany wyżej nadmiar rozdzielczości to dokładnie to, co narzędzie zastaje. Poniżej 10 MB to bezpieczny ogólny cel, a poniżej 5 MB w przypadku starszych portali instytucjonalnych, które bywają surowsze, niż przyznają ich własne instrukcje.

Dwie ścieżki dalsze, gdy sama kompresja nie wystarcza. Podziel PDF dzieli przewymiarowany dokument na części, które można wysłać osobno — przy długim zeskanowanym raporcie to często odpowiedź najbardziej praktyczna. A jeśli plik jest raczej powolny i nieporęczny niż po prostu duży, rozmiar może wcale nie być prawdziwym problemem — tekst dlaczego niektóre PDF-y otwierają się wolno omawia przypadki, w których plik 8 MB zachowuje się gorzej niż plik 40 MB.

Najczęściej zadawane pytania